En verdade, que esta obra foi do meu agrado, a pesares de que estou un pouco enfadada co tradutor ou co corrector, ou cos dous á vez, porque fallaron un pouco na sintaxe. Polo demais gostei moito da maneira en que o autor suavizou a crudeza da historia con pequenas pinceladas de humor. Cristina dixo que a obra lle recordara a película de La vida es bella e eu estou totalmente de acordo; o ton narrativo é semellante: ámbalas dúas son historias que nos fan sentir toda a dor que provocou o nazismo sen necesidade de recrearse nas escenas máis duras da realidade.

Teresa Reboiro mencionou que lle chamou a atención a maneira en que o autor foi capaz de contar as cousas desde a perspectiva dun neno de nove anos, unha perspectiva inocente e allea á verdadeira situación na que desenrolan os feitos, feitos que neste caso teñen a particularidade de que tamén os que foron verdugos sufriron os horrores dunha situación que nunca debera ter sucedido. Digamos que probaron da súa propia medicina.

Falando de outra cousa e como non todo vai ser serio e formal, aquí vos deixo algúns enlaces que vos poden axudar a botar unhas risas.

http://www.psicoactiva.com/curios.htm

http://web.educastur.princast.es/cp/castillo/Baul.htm

http://www.lacoctelera.com/yaestaellistoquetodolosabe/post/2006/02/01/las-respuestas-mas-curiosas-y-divertidasen-examenes-la-eso-

El niño con el pijama de rayas é a historia de dous nenos obrigados a deixar a súa casa que se atopan e se fan amigos; un relato que non tería nada de novo senón fóra porque están en Auschwitz, un dos nenos é un prisioneiro xudeu e o outro o fillo do comandante do campo. Iso permítenos ver o Holocausto cos ollos de Bruno e presenciar como destrúe non só aos prisioneiros do campo senón tamén á familia do neno alemán. Todo iso sen tremendismos, visto desde a perspectiva dun neno de oito anos.